คืนนี้เงียบสนิท เงียบเสียจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นวันนี้ใจหวิวๆๆคิดถึงบ้านมาก มีเรื่องที่ต้องคิด ต้องทำอีกเยอะเลย  เพลงของครูสุรพลยังคงเป็นเพื่อนแก้เหงาที่ดีเสมอ ฟังทีไรคิดถึงรอยยิ้มกว้างของตาทุกทีเลย  เมืองไทยก็จะตีสองแล้วทุกคนคงนอนหลับสนิทกันหมด หันไปดูปฏิทิน อืม วันนี้ครบรอบหนึ่งปีที่ย้ายมาอยู่เมืองชอมฯ ยังจำได้อยุ่เลยมีเด็กขี้แยแถวนี้ร้องได้อยุ่เป็นอาทิตย์ เป็นบทเรียนที่ดีก่อนตัดสินใจทำอะไรต้องรอบคอบ แต่การประสบพบเจอกับสิ่งที่ไม่ได้คาดคิดมาก่อน มันก็ท้าทายดีนะ  จากความคิดตอนแรกที่บอกตัวเองว่าเราจะอยู่รอดไหม ไม่มีคนไทยเลย อยากกลับบ้านไม่อยากเรียนแล้ว คิดเป็นเด็กอยากทำไรก็ตามใจไปเรื่อยก็แค่คิดแหละ ทำจริงๆก็คงไม่ แต่พอเปลี่ยนประโยคที่พูดกับตัวเองใหม่ เราจะทำยังไงให้ชีวิตอยู่รอด เราต้องอยุ่ให้ได้ เราต้องเข้มแข็งยังไงก็ต้องดิ้นรนกันไปเพื่อความอยู่รอด  แม่กับพ่อเป็นพลังสำคัญที่ทำให้ขวัญผ่านช่วงเหล่านั้นมาได้ แม้ช่วงที่ผ่านมาถือว่าเป็นช่วงที่หนักพอควรทั้งเรื่องเรียนซึ่งหนักอยุ่แล้วและเรื่องบางเรื่องที่ไม่น่าเอามาใส่ใจ  คืนไหนร้องไห้ขี้มูกโป่งล่ะก็นึกถึงหน้าพ่อแม่ก็มีพลัง เราจะไม่ยอมแพ้นะ ต้องเข้มแข็งนะ นึกถึงคำพูดของพ่อเสมอ “ขอให้ลูกสาวของพ่อเป็นผู้หญิงที่อ่อนโยน แต่อย่าอ่อนแอนะลูก พ่อแม่ไม่ได้ตามไปช่วยเหลือเราตลอดเราต้องดูแลตัวเองให้ได้ ”  พอมองย้อนกลับไปแล้วก็แอบยิ้ม เรานี่ก็อึดนะเนี่ย เข้มแข็งมากด้วย เก่งมากขวัญ ขอชมตัวเองหน่อยนะ  จริงๆแล้วขวัญก็ อยากให้ใครมาช่วยเหลือโน่นนี่เหมือนตอนอยุ่ไทย  อยากทำตัวเป็นเด็ก เวลาใครว่า ใครทำให้เสียใจทีก็ฟ้อง  ออดอ้อนขอความเห็นใจจากพ่อ แม่ พี่ น้อง ปู่ย่า ตายาย เอาให้หมด ฮ่าๆ  เด็กน้อยเอ้ย แต่พอวันหนึ่งที่เราต้องมาดูแลตัวเองจริงๆเวลาเจอปัญหาไม่มีใครช่วยนอกจากสติของตัวเอง จริงๆนะวันนี้ขวัญรู้เลยว่าไม่มีใครดูแลตัวเรา หรือเข้าใจตัวเรามากกว่าตัวเราเองเลย   การมาอยู่ชอมฯเปลี่ยนอะไรหลายๆอย่างในตัวขวัญเยอะ กล้าเผชิญหน้ากับปัญหามากขึ้น เอาแค่ชีวิตนี้ไม่กลัวความทุกข์ ไม่กลัวล้มกลัวพลาด ก็คงไม่มีอะไรให้กลัวแล้ว นอกจากผี ฮ่าๆ เรียกว่าเอาไงก็เอากัน นอกจากนี้ก็ทำให้ขวัญสนใจสิ่งรอบข้างมากขึ้น มีความสุขแบบไม่ซับซ้อนไม่ต้องซื้อหาเป็นสิ่งของ ขวัญมีเพื่อนทั้งที่เป็นคน ต้นไม้ที่หน้าต่าง นกน้อยที่มาขันร้องปลุกทุกวัน แสงแดดที่ให้ความอบอุ่น ลมเย็นๆที่พัดมากระทบผิวหน้าในฤดูหนาว เพื่อนเยอะนะเนี่ย คิดแบบนี้จะได้ไม่เหงามากไง  วันไหนได้ตื่นไปวิ่งตอนเช้าถ้าไม่เห็นมีใครก็จะวิ่งเข้าไปกอดต้นไม้ อบอุ่นดีแท้เหมือนกอดแม่เลย ไม่ได้เพี้ยนอะไรแต่ตามสัญชาติญาณแล้ววิวัฒนาการของมนุษย์เราเคยอยู่ป่ามาก่อนเรียกว่าความอยากใกล้ชิดธรรมชาติมันอยุ่ในพันธุกรรมของคนทุกคนอยู่แล้ว เว้นแต่เราเอาเทคโนโลยีมาบดบังมันเท่านั้นเอง  ดังนั้นจะสังเกตว่าเราจะรุ้สึกดีเมือ่ได้ไปเที่ยวป่า หรืออยุ่ใกล้ต้นไม้อะไรประมาณนั้น เป็นเคล็ดลับที่อ่านเจอเลยไปกอดต้นไม้ไง ไม่เชื่อลองกอดดูแล้วจะรู้ว่ามันอบอุ่นแค่ไหน ไม่มีใครให้กอดก็กอดต้นไม้มันนี่แหละ ฮ่าๆ   แต่ที่รู้ๆๆจะเปิดเทอมแล้ววว เอ๊า สุ้กันอีกเฮือกพี่น้อง เดินกันมาถึงขนาดนี้แล้วถอยไม่ได้แล้ว  เขียนไปเขียนมาใจหายหวิวแระจบเอาซะดื้อๆเลย ไว้วันหลังมาแพร่มใหม่จ้ะ