สัปดาห์ที่ผ่านมามีเรื่องให้ท้อใจพอสมควร (หากเหงาท้อใจให้มองฟ้า) ถึงทางแยกแล้วเลือกไม่ถูกสับสนเล็กน้อยถึงปานกลางยังไม่ได้ปรึกษาใครที่ไหนอย่างจริงจัง ได้แต่ปรึกษาใจตัวเองไปพลางๆก่อน  ถ้าให้หมอลักษณ์ตรวจชะตาราศีเห็นทีจะเจอราหูอมจันทร์ มิน่าถึงได้มืดทั้งตัวเลยเรา ฮ่าๆ นี่เพิ่งจะเปิดเทอมได้สองอาทิตย์เองไฟมอดแต่หัววันเลย ถ้าไม่สังเกตขวัญให้ดีคุณอาจไม่รู้ จริงๆแล้วขวัญไม่ชอบให้เชื้อความเหนื่อยหน่ายท้อแท้ของตัวเองไปติดคนอื่นโดยเฉพาะคนที่เรารัก เพราะรู้ว่าเราเป็นยากหายเร็ว แต่ถ้าเชื้อพวกนี้ไปติดคนอื่นเข้าไม่แน่ใจว่าจะมีภูมิต้านทานพอหรือเปล่า ความสุขความทุกข์ก็เหมือนเชื้อโรคแหละค่ะติดต่อกันได้ เขาเลยบอกว่าให้หาเวลาอยู่กับคนที่อารมณ์ดีเข้าไว้ชีวิตจะสดใส ห่างไกลยาเสพย์ติด เกี่ยวกันใช่ไหมเนี่ย ฮ่าๆ จริงๆแล้วงานยังคงตั้งเต็มโต๊ะมีอีกหลายสิ่งที่รอให้ทำแต่ก็ยังไม่แตะเลยสักอย่างเบื่อตรงนี้แหละจะหมดวันอีกแล้วเวลาผ่านไปไวจริง ยังไม่มีแรงอยากจับมันเท่าไรนักมีแต่ความคิดเดียวที่วนเวียนในใจ ปีนี้ปีตัดเชือกนะว้อยย ห้ามป่วย ห้ามตาย ห้ามลาจาก ผ่านช่วงนี้ไปได้ชีวิตจะสดใส รึเปล่า เหอๆ  แม้ว่าท่านอาจารย์ของฉันจะพูดกรอกรูหูอยุ่แทบทุกวันว่าควรที่จะทำให้ได้mentionนะเด็กๆ เป็นสิ่งมีค่าที่ชีวิตพึงมีแต่ถ้าไม่มีก็ไม่ตายนี่นา ฮึ!!

   พยายามอยู่หลายคราจุดไฟให้ตัวเอง กำลังใจที่แข็งแกร่งควรสร้างมาจากตัวเองก่อนแล้วค่อยเอาของคนอื่นเสริม เพราะว่าใครที่ทำให้เรามีกำลังใจได้เขาก็ทำให้เราเสียกำลังใจได้เช่นกันอย่าเอาใจไปผูกกับคนอื่น เข้าใจไหม(บอกตัวเองนะ)เราเคยหมดกำลังใจเอาซะง่ายๆเพราะคนอื่นมาแล้ว ...สูดลมหายใจลึกๆ ฮึดสู้ นึกถึงข้อความให้กำลังใจ และวิธีคิดในแง่บวกที่ตัวเองเคยเขียนไว้ในไดอารี่ นึกถึงใครหลายคนที่ต้องฝ่าฟันปัญหาและอุปสรรค ก่อนที่จะพลิกมาชนะในช่วงท้าย นึกถึงพี่โอ๋ นึกถึงพี่เอ๋ นึกถึงพี่อ้อย ทำไมเรารู้จักแต่คนที่มีตัวอักษรออ นึกถึงพี่เบนซ์ (อ่าว ไม่เข้าพวกเลยคนนี้ อิอิ )ฯลฯ

....

  สองวันมานี้ได้กำลังใจและแรงบันดาลใจเพิ่มขึ้นมาจากสองแหล่ง
หนึ่งคือ “คนแก่” อายุร้อยหกสิบกว่าปีท่านหนึ่ง
ชื่อว่า โทมัส อัลวา เอดิสัน การอ่านชีวประวัติของท่านสร้างกำลังใจได้ไม่น้อย เอดิสันกล่าวไว้ว่า “Genius is one percent inspiration and ninety-nine percent perspiration “ ยังมีอีกหลายคำพูดที่กินใจแต่ขี้เกียจพิมพ์แระ

อีกท่าน ถือว่าไม่แก่หรอกแต่ใกล้หมดวัยทำงานแล้ว ท่านอาจารย์สุดเคารพรักของข้าพเจ้าเอง อาจารย์คนนี้เป้นต้นแบบหลายๆอย่างในการใช้ชีวิตของเราเลยทีเดียว  จำได้ไม่ลืมเลือนในวันก่อนที่อาจารย์ยกเก้าอี้ขึ้นมาแล้วบอกว่านี่คือเก้าอี้ของมหาวิทยาลัย มีไม่กี่คนนะที่จะมีโอกาสได้นั่งเก้าอี้นี้ พ่อแม่เธอก็ไม่มีโอกาส นี่ไงแรงบันดาลใจของเธอ แล้วตามมาอีกหลายประโยค โอ้โห นึกภาพออกเลย ไร้ซึ่งคำบรรยายน้ำตาซึม ขอบคุณที่โลกนี้มีคุณครูคนนี้ค่ะอยากใช้คำว่าครูมากกว่าอาจารย์มันดูขลังดี  กะว่ากลับไทยไปจะไปซื้อเสื้อม่อฮ่อมมาฝากเห็นท่านชอบใส่มาสอนประจำเป็นคนเดียวในม.ที่ไม่รุ้จักคำว่าหนาว....

แรงบันดาลใจอีกหนึ่งแรงที่ได้เกิดจาก”เด็ก “

ได้อ่านเมล์ของน้องๆที่เราเคยสอนหนังสือให้ตอนที่อยู่ไทย รุ้สึกดีขึ้นเป็นกอง เด็กๆชอบบอกว่ามีกำลังใจขึ้นเยอะเลยเมื่อได้คุยกับพี่ขวัญ  แหม่ ปากหวานจริงๆเด็กพวกนี้ ไม่รุ้เหมือนกันว่าใครให้กำลังใจใครเอาเป็นว่าต่างให้ซึ่งกันและกัน ขอบใจที่เทียวส่งมาถามสารทุกข์สุขดิบ แต่ตอนนี้พี่ใกล้สุกเต็มที ฮ่าๆ

 จริงอย่างที่เขาว่าควรหาโอกากาสรู้จักกับผู้สูงอายุกับเด็กๆไว้บ้างสักวันคุณจะรู้ว่าดีอย่างไร ...ขอบคุณที่ทำให้มีแรงขึ้นมาอีกครั้ง...^^