สามปีผ่านไปบางทีก็ดูเหมือนช้า บางทีก็ดูเหมือนเร็ว แล้วแต่ว่าช่วงนั้นเจออะไร กลับบ้านไปเมื่อปีก่อนทรมานมากถ้าไม่ติดเรียนนะ จ้างให้ก็ไม่มาหรอก เหอๆ เพราะรุ้ว่าต้องกลับมาอยู่ที่Chamberyคนเดียวต่อสู้คนเดียวอีกแล้ว ชีวิตช่างโหดร้ายนัก  ยิ่งกลัวไม่อยากกลับมาใหญ่เลย กลับไปไทยแทนที่จะยิ้มหน้าบานกลับนั่งเศร้า พาเชื้อความเศร้าไปติดคนในบ้านอีก   ถ้าย้อนไปเมื่อสามปีที่แล้ว ขวัญมาที่นี่ท่ามกลางความสับสนมากมายเด็กน้อยในวัย18 ย่าง 19  เพิ่งผ่านความมึนงงของชีวิตมาหมาดๆในช่วงสอบเอนท์ แล้วมาปวดหัวต่อว่าจะอยู่เมืองไทยหรือจะไปเมืองนอก  เรากลายเป็นสาเหตุให้คนในบ้านแบ่งแยกออกเป็นสองฝ่าย ฝ่ายสนับสนุนกับฝ่ายค้าน ฮ่าๆ บ้างบอกว่าเราอายุยังน้อยนัก จะดูแลตัวเองได้เหรอ ทั้งๆที่สิบแปดนี่ฝรั่งเขาถือว่าโตแล้วนะ น้าบอกว่าตอนที่ไปเรียนเอกนี่คือมีมหาวิทยาลัยรองรับแล้วถึงกล้าไป หนูน่าจะเรียนที่ไทยให้จบตรีก่อนน่าจะดีกว่า  อีกอย่างเราเพิ่งเรียนภาษาฝรั่งเศสไปแค่สองเดือนเอง ต้องไปเรียนภาษาอีกปีแล้วถึงสอบเข้ามหาลัยถ้าสอบไม่ติดล่ะจะทำยังไง กลับมาไทยเสียเวลาอีกปีหนึ่งเลยนะ  ส่วนอีกฝ่ายบอกว่าลุยเลยลูก เราก็ไม่รู้จะเอายังไงกับชีวิตสับสนมากร้องห่มร้องไห้กะว่าจะใช้วิธีเซียมซีเอาเสี่ยงดวง ถ้าเลขคู่ไปเลขคี่อยู่ ฮ่าๆ แต่สุดท้ายทุกคนก็ให้เกรียติเราเป็นคนตัดสินใจเอง พอดีว่าช่วงนั้นไปสัมภาษณ์ม.แห่งหนึ่งไปพบเจอบางสิ่งบางอย่างเข้า กลายเป็นจุดประกายว่าฉันจะเลือกเส้นทางนี้ เหมือนที่คุณวินทร์บอก “บางครั้งเราต้องกล้าเผชิญชีวิตในโลกอย่างหนอนที่ไชผลแอปเปิ้ลจากจุดหนึ่ง โดยไม่รู้ว่าจะไปโผล่ที่ตรงไหนนั่นทำให้การเดินทางนั้นพิเศษ”  แล้วการเดินทางครั้งนี้ก็พิเศษจริงๆค่ะ แม้จะมีบ้างบางครั้งที่นั่งนึกเสียใจว่าเราคิดผิดไม่น่าเลยตู อยู่ที่บ้านดีๆไม่ชอบต้องมาลำบากลำบน “ล้มลุกคลุกคลานบ้างมันก็เป็นรสชาติของชีวิต ที่น้องเจอพี่ผ่านมาหมดแล้วพี่ทำได้น้องก็ทำได้” เป็นคำพูดของพี่ฝนรุ่นพี่ที่เรียนที่นี่มาตั้งแต่ป.ตรีตอนนี้เรียนเอกปีสุดท้ายแล้ว  

          ตอนนี้คิดว่าเราเลือกถูกแล้วล่ะแต่ถึงมันจะผิดชีวิตก็ต้องเดินต่อไป จริงๆแล้วไม่มีอะไรผิดหรือถูกทั้งหมด เพียงแต่เราเลือกที่จะได้สิ่งนี้ ก็ต้องยอมเสียสิ่งนั้น เป็นเรื่องธรรมดา การมาอยู่ที่นี่เราได้เรียนรุ้สิ่งต่างๆมากมายถ้าอยุ่ไทยก็คงไม่ได้สัมผัสประสบการณ์แบบนี้ รวมถึงการเปลี่ยนแปลงอะไรหลายๆอย่างในชีวิตเลยทีเดียว  มีเพื่อนรอบโลกเลย ได้ท่องเที่ยวไปในที่ต่างๆเพื่อเรียนรู้ชีวิตของคนอื่น บางครั้งก็กลับมานั่งตกตะกอนความคิดแล้วย้อนมองตัวเองบ้าง จริงๆแล้วตั้งใจว่าจะทำหนังสือทำมือ ประมาณพ็อคเก็ตบุคเขียนเล่าเรื่องราวการใช้ชีวิตที่เมืองนอก  รวบรวมรูปสวยๆเล่าเรื่องราวทุกที่ๆไปท่องเที่ยวได้เรียนรู้อะไรบ้างเราจดไว้ในไดอารี่หมด เลยอยากเอามาแบ่งปันให้คนอื่นอ่านบ้าง ไว้เขียนเสร็จอีกเป็นปีแหละ จะส่งให้อ่านะคะพี่น้องขา  สุดท้ายนี้ที่รอคอยคือรายการขอบคุณผู้สนับสนุน

-ขอบคุณทุกคนในครอบครัวที่หัวเราะ ยิ้ม ร้องไห้ ไปพร้อมกับขวัญ

-ขอบคุณพี่โอ๋ พี่เกตุ พี่ยุ้ย พี่หนุ่ย พี่ปลาพี่สาวที่แสนน่ารักของน้อง

-ขอบคุณเพื่อนเต้า ซึ่งจริงๆอยากเรียกพี่มากๆกลัวจะนึกว่าเราไม่มีสัมมาคารวะ แต่เต้าชอบใช้คำว่า"เรา"แทนคำว่า"พี่" ทำไปทำมาขวัญยอมอายุเพิ่มขึ้นอีกสองปีเรารุ่นเดียวกันแระ ฮ่าๆ ก็ขอบคุณสำหรับธรรมะ บทความหนังสือดีๆที่ส่งให้นะคะเพื่อนเต้า บุญรักษาค่ะ

-ขอบคุณพี่โบ้ทและพี่สมบัติพี่ชายที่แสนดีของน้องขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง ถ้าช่วงนั้นไม่ได้พี่ๆขวัญคงแย่

-ขอบคุณเพื่อนริย์เพื่อนแตมป์ ที่ช่วยดูแลตอนเราป่วย (ใจ)

-ขอบคุณชาวฝรั่งเศสและเพื่อนมนุษย์ทุกคน

-Merci   M.Masson(Prof U.Savoie) et Mme Busk (Prof U.Montpellier 2)

-Merci  mille fois “Julie” sans toi, je ne peux pas etre encourager pour passer des difficultés durant mes études.

-ขอบคุณสรรพสิ่งบนโลกใบนี้

-ขอบคุณความสุขความทุกข์ความโชคดี โชคร้ายที่ผ่านเข้ามาให้เราได้เรียนรู้

และสุดท้ายขอบคุณสำหรับความรักและความปรารถนาดีของหลายๆคนที่ไม่ได้พูดถึงแต่รับรู้ด้วยใจค่ะ รักน้อยๆแต่ขอให้รักนานๆนะจ้ะ ฮ่าๆ