เหงาจังวันนี้  ฟ้าสีหม่นเหมือนวันก่อนๆ เมื่อไหร่ฝนจะเลิกตกสักทีไม่ได้สัมผัสความเหงาแบบนี้มานานแล้วอยู่ๆเธอก็กลับมาแบบไม่ทันตั้งตัว  ผู้คนไม่รู้ไปไหนกันหมดเมืองนี้มันมีคนเปล่าหว่า  รูมเมทที่รักก็ไม่ยอมกลับมาสักที โทรกลับบ้านก็ไม่มีใครรับ ทุกทีเล้ยเวลาที่เหงาทีไรมักจะไม่มีใครรับโทรศัพท์  อยากพูดกับคนบ้าง  เฮ่อ ตนแลเป็นที่พึ่งแห่งตน ทุกคนต่างมีหน้าที่ต้องทำแหละไม่อยากรบกวนเวลางานใคร มีเรานี่แหละมั้งมานั่งแพร่มอยู่นั่นไปทำงานได้แล้ววว    จริงๆยังมีงานให้ทำอีกมากมายหนังสือที่ต้องอ่านอีกเป็นตั้งๆอ่านไปถอนหายใจไปยากจังวุ้ย จับทีไรน้ำตาไหลพาให้หมดกำลังใจเสียง่ายๆเลย   อยากกลับบ้านเต็มทีแล้ว ฮือๆๆเบื่อประเทศนี้เต็มทนหมดแล้วพลังกายพลังใจ ถ่านใกล้มอดเต็มทน  รีบเติมพลังด่วน  เฮ่อออออ ... สักพักคงหายรั่ว